zondag 11 mei 2008

Portishead

Donderdagavond ben ik met enkele vrienden naar het optreden van Portishead in Vorst Nationaal geweest. Met dit optreden wil de band hun eerste album in 11 jaar promoten. Ik vreesde dat het, zoals zo vaak, een optreden zou zijn waarbij vooral nummers uit dat laatste album, "Third", zouden gespeeld worden, met enkele van hun grote hits uit de vorige twee albums.

Die vorige twee albums, "Dummy" uit 1994 en "Portishead" uit 1997, waren twee mijlpalen in de muziekgeschiedenis, aangezien deze min of meer het genre van de Trip Hop vastlegden. "Third" had ik nog niet beluisterd, en achteraf gezien was dat maar goed ook.

Het optreden begon, net als hun nieuw album, met "Silence". Het eerste wat opviel aan de nieuwe muziek, en dit was een constante voor alle songs uit dat album, was dat de ritmesectie veel prominenter aanwezig was dan in het vroegere werk. Je kon zelfs zeggen dat het in plaats van een begeleiding een geraamte geworden is waarrond de muziek geweven wordt. De rest van de set was een perfect afwisseling tussen "old school" en "new school". Van de 17 nummers die ze brachten kwamen er 8 uit het nieuwe album. Dit liet meer dan genoeg ruimte om pareltjes als "Sour Times", "Wandering Star" (enkel begeleid door een basgitaar en de doordringende stem van Beth), en uiteraard het niet te verslijten "Glorybox" te brengen. De vier nummers die in de bis gebracht werden waren ronduit schitterend. Twee oude, en twee nieuwe nummers. Die nieuwe nummers waren de single "Machine Gun" en "Threads". De drums van "Machine Gun" zijn echt fenomenaal. Samen met de elektronische drum vormt het het geluid van - inderdaad - een machinegeweer. De afsluiter "Roads" was dan weer, dankzij het hypnotiserende gitaarspel van Adrian Utley, een van de vele hoogtepunten uit de show.

Er was toch een klein minpuntje aan het optreden. Beth Gibbons is namelijk verschrikkelijk verlegen. Zo toonde ze in het begin vooral haar rug aan het publiek, tot als ze begon te zingen. Ook waren er helemaal geen bindteksten, en dus geen interactie met het publiek. Een beetje jammer, aangezien dat publiek dolenthousiast was. Gelukkig kon ze dat wel appreciëren. Na het tweede nummer mompelde ze wel iets, maar niemand die het begrepen heeft. Ook op het einde van de show was het moeilijk te verstaan wat ze zei.

Ik ben blij dat ik het album niet beluisterd heb voor het optreden. Het is zo anders dan de twee andere albums, en zo donker, dat ik het waarschijnlijk niet snel gewoon zou worden. Dankzij het concert echter ben ik er heel snel van gaan houden. Het is echt een aanrader, met heel sterke nummers zoals de opener "Silence". "The Rip" is een song die heel kalm begint, maar snel aan intensiviteit wint en bijna hypnotisch wordt. Die intensiviteit wordt ook bereikt, en nog beter zelfs, in "We Carry On". Naast de single "Machine Gun", die wel eventjes om gewenning vraagt, is er nog de fantastische afsluiter "Threads", waar ook deze keer Adrian een onvergetelijke bijdrage levert.

"Third" is een enorm sterk album, maar vergt wel enige herbeluisteringen. Het Trip Hop gehalte is volledig weg, en Portishead heeft - weeral - een totaal eigen stijl gedefinieerd. Een absolute aanrader dus.
En het concert zal nog mij lang bijblijven.

Links:

Labels:

gepost door veeveebee | 11:23 | 0 reacties