donderdag 23 augustus 2007
Bandana
Antwerpse gelovigen in openbare dienst, van welke godsdienstige strekking dan ook, kunnen al een tijdje geen uiterlijke symbolen van hun religie meer dragen. Dat betekent dat Joden geen keppeltje meer kunnen dragen, christenen geen kruisje, en moslima's geen hoofddoek. Strikt genomen betekent dit ook dat Rastafari's ook geen dreadlocks meer mogen dragen, aangezien de Rastabeweging eigenlijk een godsdienst is.
Dat van die hoofddoeken is eigenlijk een beetje vreemd. De hoofddoek een generiek gegeven is, dat in principe ook door andere vrouwen kan gedragen worden. Vroeger gebeurde dat wel. In de jaren '50 zag je wel vrouwen met iets wat nu als modieuze hoofddoek zou bestempeld worden.
Sommige moslima's hebben het moeilijk met de ban op hoofddoeken, en dus krijgen de moslima's in een stedelijke kindercrèches van Antwerpen binnenkort een blauwe bandana die ze in de plaats van een hoofddoek kunnen dragen. En dat zint Philip Dewinter en zijn collega's van het Vlaams Belang niet. Zozeer zelfs dat hij overweegt een proces aan te spannen. Op basis van de anti-discriminatiewet.
Maar waarom zou dat een probleem zijn? Volgens Dewinter gaat het immers om een hoofddeksel dat om religieuse redenen gedragen wordt.
Ach, Dewinter moet natuurlijk zijn spelletje spelen, met het risico zich daarbij belachelijk te maken. Het is natuurlijk onnozel het dragen van om het even welk hoofddeksel te verbieden omdat het om religieuze redenen zou zijn. Wat met niet-moslima's die een bandana dragen? Worden ze dan verplicht om tegelijkertijd ook een alternatief te dragen voor het kruis en het keppeltje? Kwestie van de neutraliteit te bewaren? Of gaat hij ook moslima's aanklagen die een van die mode-accessoires van de vrouwen draagt: een soort kleine hoofddoek die met elastiek onder het haar vastzit. Zowel mijn vrouw als dochter dragen die wel eens, hopelijk komen ze niet in de buurt van Dewinter! Lawaai maken om lawaai te maken.
En wanneer komen en mensen er eens achter dat een hoofddoek eerder een cultureel verschijnsel is dan een religieus teken! Akkoord, oorspronkelijk kwam het uit de godsdienst. Maar anders dan een kruis, dat alleen kan uitgelegd worden als een christelijk teken, is de hoofddoek een multicultureel verschijnsel. Eigenlijk net zoals het keppeltje - draagt de paus dit immers ook niet? Naar mijn weten is hij niet Joods.
En dus rest er mij niets anders dan alsnog mijn oproep naar de modewereld te doen: beste mensen van de Antwerpse 5, van Parijs, Londen en Milaan, probeer voor de volgende collectie eens een grote variëteit aan hoofddoeken te bedenken die enerzijds door “onze” vrouwen kunnen gedragen worden wegens modieus, en anderzijds door moslima's omdat ze er zich goed bij voelen. Hebben die criticasters eindelijk eens niets meer te zeggen!
Labels: actualiteit
woensdag 20 juni 2007
Make some noise for Darfur
Vanaf overmorgen vind je de dubbel-cd “Instant Karma: The Amnesty International Campaign to Save Darfur” in de muziekwinkel. Deze indrukwekkende cd bevat een heleboel nummers, allemaal geschreven door John Lennon, maar uitgevoerd door talloze artiesten. Dit zorgt ervoor dat je door die cd aan te schaffen drie – serieuze – vliegen in één klap vangt. Je helpt er A.I. mee het moorden in Darfoer te stoppen, John Lennon was een begenadigd songschrijver, en je krijgt onder andere U2 (Instant Karma), R.E.M. (#9 Dream), Christina Aguilera (Mother), Lenny Kravitz (Cold Turkey), The Cure (Love), Youssou N’Dour (Jealous Guy), Black Eyed Peas (Power to the People) en Duran Duran (Instant Karma) te horen.
Ook via iTunes kun je de cd downloaden, en daar staan maar liefst 38 songs op, 11 meer dan op de cd versie!
Meer info is te vinden op InstantKarma.org
Labels: actualiteit, muziek
zondag 31 december 2006
Saddam
Gisteren “even voor zonsopgang” is het vonnis voltrokken dat de Iraakse rechtbank over ex-president Saddam Hoessein had uitgesproken. Na een kort gebed en een oproep voor eenheid en nimmer aflatende strijd tegen de bezetter werd Saddam opgehangen. Daarmee is gerechtigheid geschied.
Of toch niet?
Natuurlijk is het zo dat hij misdaden begaan heeft. Zijn strop heeft hij verdiend door 148 boeren te laten vermoorden. Voorwaar geen klein misdrijf, de doodstraf waardig. Natuurlijk kan men gaan discussiëren over het feit dat de doodstraf eigenlijk barbaars is, en slechts door een aantal minder ontwikkelde landen uitgevoerd wordt. Het lijstje zegt genoeg: Iran, Saoedi-Arabië, Singapore, Sri Lanka, China, Indonesië, de Verenigde Staten. En natuurlijk Irak.
Wat wel vreemd is is de snelheid van uitvoering. Er is nog maar één proces geweest tegen de gewezen dictator. En ook al gaat het om 148 doden, Saddam had wel meer slachtoffers op zijn geweten. En in veel grotere aantallen. Dankzij zijn executie hoeft hij daar geen rekenschap meer over af te leggen. En dat is toch het minste wat je zou mogen verwachten van een goed functionerend rechtsysteem. De vraag is dan ook “Wie heeft er belang bij dat Saddam zo snel van het toneel verdwijnt?”
In de eerste plaats zijn dat ongetwijfeld zijn slachtoffers, althans de overlevenden en hun familieleden. Zolang de Potentaat van Tikrit leefde, bestond de - uiterst hypothetische - kans dat hij ooit weer in vrijheid kwam, en wraak nam op iedereen. De Koerden en Sji'ieten zijn dan ook ongetwijfeld blij met de dood van hun kwelgeest. Maar dat kan toch nooit genoeg reden zijn om zo snel tot actie over te gaan.
Maar misschien is er nog een andere partij die “Ba'ath” heeft bij het (mond)dood maken van Saddam. Zou het niet kunnen zijn dat er genante getuigenissen te wachten stonden? Als het proces van de gasaanval in Halabja bijvoorbeeld zou voorkomen, waar volgens schattingen enkele honderden tot 7000 Koerden zijn omgekomen? Want dan zou het wel eens kunnen bewezen worden wat nu alleen nog gefluisterd wordt; dat het gas afkomstig was uit de V.S. bijvoorbeeld.
Ironisch genoeg duiken nu op het Internet verhalen op over de schuldvraag van die gasaanval. Men probeert daarbij Irak, en bij deze Saddam, wit te wassen, en steekt het nu op Iran. Iran is nu en was toen een vijand van de VS, terwijl Irak met hen in de jaren '80 bevriend was. De kans dat Amerika gas zou leveren aan Iran is dus stukken kleiner dan dat het zou leveren aan Irak. Misschien dat dit verhaal daarom de wereld wordt ingestuurd?
Labels: actualiteit, politiek