Brugsche krabbels
Poater Tillo
'k Zien hem rieën mè z'n viloo, 'n oekd zwart karjot. 'n Vrouwevilloo, van poater Tillo droeg z'n poaterskleeëd ook buutten up z'n villo. Z'n skapulier woaide in de wiend, ostie passirde. Mo 'k zien hem vorol stoan lanks de kant de boane, mè z'n duumm omhoge. Ottoostop doen.
Gheeël de streke – Wa zeg 'k ? – gheeël de provincie kende poater Tillo, de liftende poater. Van je deejd ottoostop in z'n poaterskleeëren. Ten eeëste droegt ie alsan z'n pije en ten twide dat hielp vo meegepakt te worden. En da wist poater Tillo, van je was in ol z'n andoenlikheed ook leeëp genoeg. En kwoad ostie nie meegepakt wierd. Ton staakt ie z'n vuust omhoge en pruttelde entwa tusschen z'n tanden. Je pruttelde oltiedd entwas tusschen z'n tanden, ook up de villoo: 'n gebeedetjie of 'n vloekstjie of 'n kommentartjie.
Olle vuuff weken kwaamt ie bie mienn thuuss. Vil tiedd en haad ie nie, van je most ook scheuns over de stroate nog 'n ki binnenspriengen: die menschen kendet ie ook, nog van os da madamtjie 'n kleeën meestjie was. Vuuff menuuten bleeëft ie. Mo je rammelde vanolles of: 'n zinnetjie Grieks – van je laas olledage de biebel in 't Grieks – met de vrage os 'k da verstoenden, ook 'n kluchtjie en olsan ook de vrage: Is moeder thuuss? Je zeej nie: Is j'n vrouwethuuss? Neeën: Is moeder thuuss? En olsan vroegt ie: Woar zienn de joeërs? En onze kleeëne woaron, mosten z' hunder kommen togen vor 'n kruustjie en 'n zoentjie. En ton rammeldet ie were wa tusschen z'n tanden over d' hilligen woarover dat ie nu were geschreven haad. Mo zo rap, da je nie koste volgen. Lik z'n messe: in twientig menuten, preek inbegrepen, was de dienst verbie. Niemand die kostte volgen. Je vlóóg deur z'n messe lik mè z'n villoo deur stad.
Pater Tillo was 'n echte flamingant, van d' oekdewetse sóórte. En vo de Fraansche toale wastie nie ol te vele. Up 'n ki zeejd ie: «Fraans, dat is toch mor 'n vuulle toale, van ol 't krapuul van Vrankriek klapt Fraans.» Jamo, zeej 'k, in Vlaanderen klapt ol 't krapuul wal Vlams. Dat da nie 't zaalfste was, zeejd ie, der was toch vil meeër krapuul in Vrankriek.